VASOS COMUNICANTES

Ni contigo ni sin ti, mi vida tiene remedio.

Como el agua y aceite somos ambos y mi empeño de sentirme diferente es en vano.

Somos distintos e iguales y esa es la gracia mi hermano.

Déjame volar y vuela, nos verenos en lo alto, no controles más mis penas y no haré de tí mi reina de bastos.

Eres tan distinta a mí y sin embargo…somos iguales pequeña, deja que te de la mano, para atravesar la puerta del eterno desamparo.

NOTICIAS, NEWS, NOTÍCIES I MÉS NOTÍCIES

Gats i gossos abandonats

Nens que no poden respirar a Sibèria per tant de fum d’incendis descontrolats

Matances als EEUU

Refugiats abandonats al mar

Animals en perill d’extinció

Paíssos oblidats plens de nens ferits per bombes.

Religions, inquisicions, violacions, destruccions…que fan por, sempre molta por, per que tothom visqui amb por

Polítics absurds que parlem paraules absurdes

Platges plenes de gent que trepitja merda d’altre gent de merda

Gent que foten fora de cases que son del banc, que ja van fer fora als propietaris que no podien pagar hipoteca…

Imbècils que salten 122 metres al vuit per… ¿passar-ho bé?

Més imbècils que seuran devant la tele per veure d’altres nois donant cops a una pilota

Vi, cervesa, coca-cola, anuncis, migdiades, temps per contemplar i reflexionar sobre tantes noticíes que fan que no pensis que:

Som un misteri, un regal, una oportunitat per tancar la tele, el mòbil, els facebooks, els twitters i tots els instagrams i començar a fer-nos L’AMOR ELS UNS ALS ALTRES ETERNAMENT

DOMANDO LA MENTE

Estoy en guerra con mi pensamiento porque siempre quiere hacerse el muerto. Es terco y desobediente y también impertinente.

No atiende nunca a razones, no le van las ilusiones, siempre jode la marrana por la noche y la mañana.

Necesito estar atenta a esa mente tan despierta que anda de idea en idea, peleándose con cualquiera que le ponga un poco en guardia y le quite la nostalgia.

Tiene voces recurrentes, impresiones diferentes y te ataca sin aviso cuando menos te lo esperas.

Mi mente es un torbellino de emociones, de inquilinos que viven de sensaciones y de eternas sinrazones.

Es un niño malcriado, mi pensamiento estimado y acaba haciéndose un lío entre suspiro y suspiro…

Con lo fácil que sería vivir sin melancolía. Aceptando cada día su nueva filosofía y respirando el momento, soplo a soplo, tiempo al tiempo.

EL CORMORÁN

Una pareja de cormoranes pesca cerca de la playa.

Son una delicia para la vista y un relax para el alma en nuestro baño matinal.

Otea el pescadito que tiene que pescar y de pronto se da un chapuzón ágil y rápido y se sumerge medio metro para comer su pescado fresco.

El cormorán es un regalo, una esperanza, un amor en movimiento.

Que vivan los cormoranes mientras yo me hago el muerto.

A MIS FUTUROS NIETOS

Yo conocí a vuestra trastatarabuela, la llamábamos la yaya sin dientes. Era una señora muy viejita, como yo la recuerdo, sentadita, pequeñita y, según decía vuestra tatarabuela, que era su hija, tenía malas pulgas, es decir mal carácter.

Ibamos a verla cuando llegaba la Navidad, era como un ritual, o una obligación más bien…

Vuestra trastatarabuela debió de tener una vida complicada, como creo que tuvieron todas las mujeres y muchos hombres en aquella época.

La recuerdo vestida de negro con una mueca de sonrisa que mostraba su boca sin dientes.

Seguro que habría sido una bruja en su juventud, bruja buena por supuesto, pero con el tiempo y los achaques parecía más una bruja pirula de esas que tienen berrugas en la nariz.

Vuestra trastatabuela tuvo varios hijos, entre ellos mi yaya querida, la yaya Concha, con la que pasé muchos veranos cuando yo era pequeña…

Cuando hayáis nacido y pasemos los veranos juntos os seguiré contando historias, como las que les contaba a vuestras madres de chiquitas.

Me las inventaba todas, pero ¿sabéis una cosa? Ahora tengo más imaginación. Vais a flipar🥰

EL MAYOR DESAFÍO

¡Seamos compasivos, amigos!

Si apenas nos percatamos de nuestros cambios a lo largo de los años…

Si no somos capaces de darnos cuenta que hemos envejecido y que de pronto nos salieron canas y arrugas.

Si nuestro interior sigue siendo ese niño que busca a su madre ausente…

¿Cómo vamos a darnos cuenta de que nuestros hijos ya no necesitan nuestra teta?

Que se convirtieron en adultos, aparentemente libres para tomar sus propias decisiones y cometer sus propios errores

Que son autónomos y que ya no nos necesitan…

Que debemos dejar de pensar en ellos como si aún fueran nuestros niños, a los que educamos mejor o peor, cómo pudimos, cómo supimos, cómo quisimos…

El mayor desafío es saber estar, lograr ser en cada momento de nuestra corta vida el hombre y la mujer en perfecto equilibrio con su momento vital, con su entorno, consigo mismo.

No somos conscientes de nuestros ciclos vitales y andamos errantes buscando un niño que se hizo viejo sin enterarse.

Gran desafío amigos🙌

APRENDIENDO A SOLTAR

Soltar emociones, soltar decepciones, soltar ilusiones

Soltar

Soltar los enfados, soltar las pasiones

A algunos amigos…

Soltar

Soltar tus disputas, soltar situaciones que pueden herirte

Soltar

A los enemigos y a todos los traidores

Soltar a los muertos

Soltar

Soltar viejos hábitos y vestidos viejos

Soltar a los hijos, también a los nietos

Soltarte a tí mismo

Y…resucitar♥

CUANDO EL ESPEJO NO TE RECONOCE

Hoy ha venido un niño con cuerpo de viejo.

Su energía de adolescente rebelde no se corresponde con su destrozado esqueleto.

Viejo, pesado, descuidado y desgastado, es una caricatura de la humanidad.

Conservar el cuerpo sano y ágil debería ser una obligación, antes de morir hecho una piltrafa humana que no se aguanta de dolor.

La medicina no sirve para nada si nosotros mismos no somos responsables de nuestra salud.

Algunos se quieren tan poco que esperan que sea el espejo quien les devuelva la imagen que ellos mismos destrozaron a lo largo de años de maltrato.

Cuando el espejo no reconoce al niño que llevamos dentro…nuestro cuerpo, nuestro rostro, nuestra barriga y nuestros achaques nos recuerdan que es nuestra misión llegar a la muerte con dignidad.

Viva la vejez joven y sana y la mente abierta para darnos cuenta de ello.

Amén.

MATTEIMASU

No me canso de esperar con alegría que se abra la puerta de ese avión

para ver tu carita y tus ojazos que me miran desde el corazón.

La luz que se asoma por tus ojos es la luz que me acerca a la ilusión

de saber que un día, sé que pronto, volverás para quedarte, coliflor.

Te extraño y tú lo sabes y lo sientes, como yo sé que tu vida es una flor

que esté donde esté olerá siempre, a perfume de hogar y a tu pasión.

Estés donde estés quiero que sepas que latimos al unísono, mi amor.